Jesteś tutaj

Picasso w zbiorach Filii Naukowej

Kategoria: 
/
Data wydarzenia: 
16.04.2018

Picasso w zbiorach Filii Naukowej

Pablo Picasso pozostaje jednym z najważniejszych artystów XX wieku. Jeszcze przed ukończeniem 50 lat stał się najbardziej rozpoznawalnym twórcą sztuki współczesnej. Niewielu artystów za życia mogło się poszczycić tak liczną rzeszą fanów, jak również krytyków. Zapraszamy na wystawę poświęconą temu artyście.

Choć urodził się w Hiszpanii, większość dorosłego życia spędził we Francji. W ciągu całego okresu swojej trwającej 78 lat kariery stworzył około 13 500 obrazów, 100 000 rysunków i rycin, 34 000 ilustracji; a prócz tego rzeźby, ceramikę oraz inne przedmioty, takie jak kostiumy i scenografie teatralne. Jest powszechnie znany jako jeden z najbardziej wpływowych i cenionych artystów XX wieku.

Wraz z Georges Braque współtworzył ruchu kubistyczny - awangardowy ruch artystyczny, który na zawsze zmienił oblicze europejskiego malarstwa i rzeźby, jednocześnie wpływając na współczesną architekturę, muzykę i literaturę. Kubizm rozbijał przedmioty na kawałki, by poskładać je w abstrakcyjną formę. Zasięg i waga tego ruchu były tak ogromne, że zainspirowały narodziny futuryzmu, dadaizmu i konstruktywizmu.

Przypisuje mu się także wynalezienie asamblażu, odmiany kolażu polegającej na eksperymentowaniu z użyciem „nieartystycznych” tworzyw, oraz manipulowanie materiałami, które wcześniej nie były rzeźbione lub kształtowane.

Picasso urodził się w 1881 r. w Hiszpanii, w Maladze. Ojciec jego, Don Jose Ruiy z Blasco, był malarzem i profesorem sztuki – już od najmłodszych starał się rozwijać talent syna. Matka, Maria Picasso y Lopez, miała mówić, że Pablo Picasso „w pierwszych słowach domagał się ołówka”. W wieku lat siedmiu Picasso rozpoczął formalne szkolenie u swojego ojca. Ze względu na tradycyjne wykształcenie akademickie Ruiz uważał, że nauka powinna przede wszystkim polegać na kopiowaniu arcydzieł oraz rysowaniu żywych i gipsowych modeli postaci ludzkich. W 1891 rodzina Picassa przeniosła się do A Coruñy, gdzie Ruiz podjął pracę w tamtejszej szkole sztuk pięknych. Nie zostali tam jednak długo. Tragedia rodzinna (śmierć siostry Picassa) oraz praca Ruiza zaprowadziła ich w 1895 do Barcelony. Tam, w wieku 13 lat Picasso zaczął uczęszczać na zaawansowane zajęcia w Barcelońskiej Szkole Sztuk Pięknych. W wieku 16 lat wysłano go do czołowej hiszpańskiej uczelni artystycznej, Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych św. Ferdynanda w Madrycie. Wkrótce po przybyciu, buntując się przeciwko formie i rygorowi nauczania, przestał uczęszczać na zajęcia. Zamiast tego zaczął spędzać dni w madryckim muzeum Prado, mając za nauczycieli i towarzyszy obrazy Francisco Goya i El Greco.

W karierze Picassa można wyróżnić kilka głównych okresów:

 

Błękitny okres (1901-1904)

Charakteryzuje się malarstwem monochromatycznym, w odcieniach błękitu  i niebieskozielonego, czasami tylko ogrzewanymi przez inne kolory. Odzwierciedla ponury okres życia artysty, w którym Picasso osobiście doświadczył ubóstwa wraz z  jego społecznymi skutkami. Do najczęściej podejmowanych przez Picassa w tym czasie tematów należą głód i  prostytucja. Na szczególną uwagę zasługują też pośmiertne portrety przyjaciela Carlosa Casagemasa, po jego samobójczej śmierci, których kulminacją jest ponury alegoryczny obraz La Vie (Życie).

 

Okres różowy (1904-1906)

Obejmuje czas, w którym zła passa zaczęła się od artysty odwracać. Picasso zaczął odnosić pierwsze sukcesy i przezwyciężył depresję, co przełożyło się na optymistyczny charakter tworzonych obrazów. Nazwa wzięła się od częstego używania pomarańczowych i różowych barw, a także od portretowania zabawnego świata cyrkowców i arlekinów (Kuglarze).

 

Wpływy afrykańskie (1907-1909)

Dla twórczości Picassa przełomowym momentem stała się retrospektywa Paula Cezanne'a, która odbyła się w Salon d'Automne, w 1906 roku, rok po śmierci artysty. W pracach Cezanne'a Picasso znalazł inspirację i odpowiedź, jak wydobyć z natury najdoskonalszą i najbardziej wyjątkową wizję. Mniej więcej w tym samym czasie w centrum zainteresowań artystów europejskich znalazła się sztuka afrykańska, a szczególnie afrykańska rzeźba tradycyjna. We Francji Henri Matisse, Pablo Picasso i ich przyjaciele z Paryża zaczęli łączyć charakterystyczne dla afrykańskich rzeźb przedstawienie postaci ludzkiej ze stylami malarskimi wywodzącymi się z postimpresjonistycznych dzieł Cezanne'a i Gauguina.

Panny z Avignon były pierwszym arcydziełem Picassa. Obraz przedstawia pięć nagich kobiet, których sylwetki są zgeometryzowane, a ich twarze inspirowane rzeźbą iberyjską i afrykańskimi maskami. Tym obrazem Picasso radykalnie odchodzi od tradycyjnego malarstwa europejskiego poprzez adaptację prymitywizmu i porzucenie perspektywy na rzecz płaskiej, dwuwymiarowej płaszczyzny obrazu.

Pojawienie się „Panien” wywróciło świat sztuki do góry nogami. Obraz został nazwany najbardziej innowacyjnym obrazem w historii sztuki współczesnej. Był to moment, w którym Picasso zerwał z panującymi ówcześnie klasycznymi wpływami francuskimi i znalazł własną formę ekspresji. Był to pierwszy krok w stronę kubizmu.

 

Kubizm (1909-1919)

Rodził się w wyniku oddziaływania różnych wpływów - od Paula Cézanne'a i Henri Rousseau po sztukę archaiczną i plemienną - które już w 1907 roku zachęciły Picassa do nadania tworzonym postaciom nowej formy. Kubizm zdekonstruowałi zakwestionował obowiązującą w sztuce konwencję perspektywy. Georges Braque i Picasso wykorzystywali głównie neutralne barwy i opierali się na "rozbieraniu obiektów” i "analizowaniu ich" pod względem ich kształtów. Picasso eksperymentował z techniką kolażu, wklejając w obrazy przedmioty codziennego użytku, takie jak gazety lub obwoluty papierosów. Kolaż nie tylko podkreślał różnice w fakturze, ale także stawiał pytanie o to, gdzie w malarstwie przechodzi granica pomiędzy rzeczywistościąa iluzją. Wykorzystując kolory, kształty i figury geometryczne oraz wyjątkowe podejście do przedstawiania obrazów, Picasso zmienił kierunek sztuki dla przyszłych pokoleń.

 

Neoklasycyzm, surrealizm i rzeźba

W 1917 roku Picasso odbył swoją pierwszą podróż do Włoch, w czasie której wielki wpływ wywarł na niego styl neoklasyczny. Odrywając się od skrajnego modernizmu tworzył prace przypominające Raphaela i Ingresa. Z czasem bardzo swobodnie zaczął jednak łączyć wpływy modernistyczne z neoklasycznymi,co zaowocowało powstaniem surrealistycznych arcydzieł, takich jak Bombardowanie Guerniki (1937) - szaleńcze i mistrzowskie połączenie stylu, który uosabia rozpacz wojny.

Guernica, poprzez zerwanie zarówno z romantycznym, jak i realistycznym przedstawianiem horroru wojny, będąc obrazem brutalnym i antyheroicznym, jest uważana za najpotężniejszą antywojenną wypowiedź współczesnej sztuki. Kluczowe postacie - kobieta z wyciągniętymi ramionami, byk i udręczony koń były udoskonalane szkic po szkicu, a następnie przenoszone na obszerne płótno, które również kilkakrotnie zostało przerobione. Użycie ciemnych, monochromatycznych barw ma za zadanie oddać trudy i cierpienie czasów wojny.

 

Zmarł w roku 1973, w wieku 91 lat. Został zapamiętany jako ojciec sztuki nowoczesnej.

Data wydarzenia: 
16.04.2018
Udostępnij: